Post Description

Frans van Es: hij is bekend, kleurrijk, legendarisch, veelzijdig, misschien ook wel een tikkeltje controversieel. Met zijn tatoeages en piercings is hij een opvallende verschijning, zeker binnen een organisatie die bekend staat om haar gewenste uniformiteit. Eén ding staat als een paal boven water: hij kan praten als Brugman en met zijn schrijverij is ook al niks mis.

Met ‘Who the fuck…’ schreef de marineduiker die in mei 1995 – na 34 dienstjaren – met functioneel leeftijdsontslag ging, een anekdotische autobiografie over een loopbaan bij de Koninklijke Marine… over een marineduiker die het tot adjudant-onderofficier schopte. Zijn laatste functie was die van chef duikbedrijf (Duik- en Demonteergroep), opperschipper-annex-duikmeester.
 

Frans van Es
 

Zijn soms wat grove, ongekuiste, stoere en zelfs ronduit vulgaire taalgebruik is ronduit poëtisch en emotioneel. De taal is die van de zeestrijdkrachten (stoere bolster, blanke pit) en die uit het Haagse, waar Van Es respectievelijk zijn loopbaan uitdiende en zijn wieg stond. Door de jaren heen achtervolgen even opzienbarende als schokkende gebeurtenissen Van Es, tot en met zijn tweede carrière als Tattoo Frans op Curaçao. Hij werd ooit voorwaardelijk veroordeeld voor het vanuit Cambodja opsturen van vijf veiliggestelde antipersoneelsmijnen voor lesdoeleinden, die door de douane werden onderschept.

Helaas werden van zijn boek maar 2.300 exemplaren gedrukt. Wie nu eenexemplaar heeft, bezit dus een collector's item dat een geheel ander licht op het reilen en zeilen van de zeestrijdkrachten werpt dan welk ander boek ook.