Post Description

Skying is het derde album van The Horrors. De vorige plaat, Primary Colours, werd genomineerd voor de Mercury Prize en werd door NME verkozen tot het beste album van 2009. De groep is al vanaf 2010 bezig met de nieuwe plaat, maar de opnames moesten gecombineerd worden met het nevenproject van frontman Faris Badwan, Cat's Eyes. Daarin slaat hij de handen ineen met operazangeres Rachel Zeffira.

En nu dan het nieuwe album..
Weg zijn de dreiging en het duister, nieuw zijn een lichtere toon, een veranderd klankbeeld met de nadruk op synths en nog scherpere, poppiër liedjes. Ofwel: opnieuw een spannende, buitengewoon verslavende plaat, maar dan op een andere manier, die precies lijkt verder te gaan vanaf het punt waarop de voorganger was gebleven. Doopte Portishead-brein en producer Geoff Barrow op Primary Colours de gitaareffecten en claustrofobische synths in een diep galmbad, de tien songs op Skying heeft de band zelf geproduceerd, met een directer, opener geluid tot gevolg.

Een geluid bovendien dat in plaats van My Bloody Valentine, Ride of Joy Division opeens veel meer doet denken aan sferen à la Echo & The Bunnymen, Talk Talk (single Still Life) of de vroege Simple Minds (tot en met hun meesterwerk New Gold Dream). Echo's van deze Schotse band in de jonge dagen hoor je het best in een geweldig gedreven liedje als I Can See Through You. In de 'lalala's' van het refrein hoor ik even een jonge Simple Minds-zanger Jim Kerr, wat in dit geval een compliment is.
 
Vanaf het begin is ook duidelijk dat nijdige gitaren niet meer de hoofdrol, maar belangrijke bijrollen spelen op Skying. De sound wordt bepaald door warme, mooi gemixte synths, voortgestuwd door een prominente ritmesectie. Dit, zowaar een licht sprankelend gitaarmotiefje en een pakkende refreinen zetten de toon in sterke, midtempo plaatopeners Changing The Rain en You Said. Badwan's galmende stem is niet zoveel veranderd, al is hij - mede dankzij zijproject Cat's Eyes? - mooier gaan zingen en zet hij het niet meer op een krijsen.
 
Hierna wordt Skying echter alleen nog maar beter, met het al genoemde I Can See Through You, het verraderlijk kalm beginnende Endless Blue, dat echter onverwacht versnelt in de nijdigste gitaarsong van de plaat. Dat meeslepende refrein van Still Life wil maar niet uit het hoofd en is en opmaat naar het geweldige epos van 8,5 minuten genaamd Moving Further Away: van begin tot eind spannend, gedragen door een killer keyboardlijn en via een knap rustpunt uitbarstend in een intense finale. De sfeer is dan ten opzichte van de eerste helft van Skying stiekem alweer wat grimmiger geworden: gitaren mogen weer even feedbacken in het ouderwets galmende Monica Gems, dat eventueel nog op Primary Colours had kunnen staan. Ook voor trage afsluiter Oceans Burning nemen The Horrors de tijd, maar in deze acht minuten is het toch echt de schoonheid van het liedje die de boventoon mag voeren. Zeer fraai.

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: XL

1.Changing the Rain (4:31)
2.You Said (4:46)
3.I Can See Through You (4:17)
4.Endless Blue (5:10)
5.Dive In (4:51)
6.Still Life (5:21)
7.Wild Eyed (4:04)
8.Moving Further Away (8:34)
9.Monica Gems (4:28)
10.Oceans Burning (7:50)