Post Description

Dat Natascha Kampusch 3069 dagen overleefde, stuitte op zoveel onbegrip dat er in het wilde weg over haar werd gespeculeerd. Met deze autobiografie vertelt ze haar eigen verhaal. 
 3069 dagen zat Natascha vrijwel dag en nacht gevangen in de kelder van Wolfgang Priklopil. In 1998 werd ze op tienjarige leeftijd ontvoerd, toen ze in 2006 ontsnapte was ze achttien.

Na haar ontsnapping stond haar een nieuwe beproeving te wachten: de media. Natascha werd een nieuwsitem waarmee te scoren viel, en zo leidden gretige verslaggeving en hapsnap-soundbites tot een grabbelton waaruit eenieder zijn eigen Natascha kon distilleren.



Die publieke honger om haar van allerlei etiketten te voorzien, is des te grimmiger als je Natascha’s (uitstekend geschreven) autobiografie leest, die met behulp van twee competente ghostwriters tot stand is gekomen.

Natascha heeft zich achtenhalf jaar staande weten te houden bij een gestoorde man die haar volledig wilde bezitten. Toen ze haar vrijheid herkreeg, werd ze publiek bezit via de media.


Kelder

Ze was tien toen ze in die kelder werd gestopt, en niemand had haar kunnen voorbereiden op wat haar te wachten stond.

Elke overlevingstactiek is uit haarzelf gekomen, en je ontkomt niet aan de gedachte dat het niet aan iedereen is voorbehouden het onder deze barbaarse omstandigheden te redden. Natascha wel.

Vandaar deze autobiografie: er is zoveel gespeculeerd door buitenstaanders die zich op basis van het ongenuanceerde mediabeeld niet konden voorstellen hoe ze zich overeind hield, dat ze zich eenmening over haar hebben gevormd en allerlei wilde speculaties op haar hebben losgelaten.


Wapens

In dit boek staat haar gevecht beschreven om gedurende die achtenhalf jaar een stukje voor zichzelf af te schermen. Op dat kleine stukje bewaarde ze de accu waar ze haar enige wapens kon opladen om deze nachtmerrie te doorstaan: haar identiteit en de wil om te ontsnappen zodra ze de kans had.

“Ik ben Natascha Kampusch” was ook een adequate titel geweest. Een die recht had gedaan aan haar persoonlijkheid en karakter om zich onder deze gruwelijke omstandigheden staande te houden.

Haar zelfmoordpogingen getuigen van eenzelfde moed, als ze beurs gestompt of volledig verzwakt door de honger – de middelen die Priklopil aanwendde om haar te breken – geen uitweg meer zag, en liever de dood koos dan de overgave.


Fantasieën

Wat ze ook voorzichzelf wilde bewaren, zijn de seksuele vrijheden die Priklopil zich permitteerde, om geperverteerde geesten geen aanleiding te geven voor fantasieën. Fantasieën heeft ze al genoeg te verduren gehad.

Haar ontvoerder had een waanbeeld gecreëerd rondom een leven met een partner, en Natascha was het onvrijwillige personage in zijn fantasie.

Maar haar leven lag wel in zijn handen – hij gaf haar te eten, en hij was de enige die de geluiddichte kelder waarin ze altijd opgesloten zat, kon openmaken. Die martelende afhankelijkheid heeft ze uiteindelijk weten te gebruiken om haar vrijheid te herkrijgen.


Ontmenselijken

De hele strijd van Natascha dwingt bewondering af, evenals haar mensenkennis en de capaciteit om haar kwelgeest niet te ontmenselijken.

Zij weet haar motieven daarvoor heel precies uit te leggen, en wie dat op basis van mediaberichtenheeft afgedaan als ‘Stockholmsyndroom’, zal na het lezen van dit boek inzien dat ze daarmee de plank volledig hebben misgeslagen