Post Description

Haal ze maar weer tevoorschijn, die welhaast standaard vergelijkingen met Joy Division, Interpol, The Cure en Editors. Ze kunnen maar beter alvast genoemd zijn, dan weet je in elk geval direct waar je aan toe bent met White Lies. 
Dat voor deze band een grote toekomst wordt voorzien, was in 2008 al ruimschoots duidelijk. Ze speelden niet alleen op London Calling, maar betraden ook al de podia van Pukkelpop en Lowlands. Daar sloegen ze bepaald geen modderfiguur met hun strakke melodieën. Muzikaal en qua imago weten de heren namelijk precies wat ze willen: zichzelf strak positioneren als band. Met bloedserieuze gezichten. Misschien zelfs een tikkie te geforceerd ernstig.

Maarhet resultaat mag er wezen. Van To Lose My Life druipt de dramatiek en de somberheid af. Een beetje zoals Editors ook lieten horen met hun debuutalbum. Thematisch loodzwaar, maar gelukkig muzikaal best frivool. Voor een plaat zo geobsedeerd met en gedomineerd door de dood, zit er toch meer dan genoeg levendigheid in. Inventief kun je het bandgeluid met de beste wil van de wereld amper nog noemen, maar White Lies levert niets minder dan een behoorlijk goede debuutplaat. 
Met dank aan de orginele spotter !